Dit belangrijke boek stelt een nieuw verslag voor van de aard van taal, gebaseerd op een originele interpretatie van Wittgenstein. De auteurs ontkennen het bestaan van een directe referentiële relatie tussen woorden en dingen. De link tussen taal en wereld is veeleer een tweetraps, waarin betekenis wordt gebruikt en waarin een natuurlijke taal moet worden begrepen als fundamenteel een verzameling sociaal bedachte en onderhouden praktijken. Argumenterend tegen de filosofische hoofdstroom die afstamt van Frege en Russell tot Quine, Davidson, Dummett, McDowell, Evans, Putnam, Kripke en anderen, tonen de auteurs aan dat het verwerpen van het begrip referentie geen relativisme of semantisch nihilisme inhoudt. Een provocerend heronderzoek van de onderlinge relaties van taal en sociale praktijk, dit boek zal niet alleen taalfilosofen interesseren, maar ook taalkundigen, psycholinguïsten, studenten communicatie en iedereen die zich bezighoudt met de aard en verwerving van menselijke taalkundige capaciteiten. Taal: Engels