Uiteenlopende overtuigingen over de relatie van de mens met de natuur botsen aan het einde van het tweede millennium. Eén overtuiging benadrukt dat een onderscheidend kenmerk van de mens - de rede - hen in staat stelt de natuur opnieuw vorm te geven en te beheersen. Een ander benadrukt dat de natuur niet zo plastisch is en dat mensen zich daarom moeten aanpassen aan de natuur en de ontwikkeling duurzaam moeten maken of zelfs de groei moeten beperken. Sociale ecologie stelt dat milieuproblemen het gevolg zijn van institutionele hiërarchieën en suggereert gedecentraliseerde instellingen en egalitaire ethiek. Volgens de diepe ecologie vinden dergelijke problemen hun oorsprong in culturen, ervan uitgaande dat alleen mensen de moeite waard zijn, dus het benadrukt de intrinsieke waarde van de natuur. Feministen worden verscheurd tussen waarden die gebaseerd zijn op de gelijkheid van mannen en vrouwen en ecofeministische waarden die stellen dat vrouwen inherent dichter bij de natuur staan dan mannen. Rationality and Nature beoordeelt deze tegenstrijdige culturele tendensen kritisch. Verspilling is het vergeten element van de politieke economie. De westerse samenleving heeft geavanceerde methoden voor financiële boekhouding, maar doet weinig om rekening te houden met de verliezen - financieel en menselijk - van verspilling. Raymond Murphy stelt in dit boek een theorie voor van milieuschuld als bron van kapitaalaccumulatie. Hij ontwikkelt een model van milieuklassen dat ons helpt de politieke en economische basis van conflicten over het milieu te begrijpen. De aantasting van het milieu vond pas op grote schaal plaats toen de wetenschap en de toegepaste wetenschap werden ontwikkeld. Zijn ze er verantwoordelijk voor en kunnen ze worden geheroriënteerd naar een meer symbiotische relatie met de natuur? In dit boek komen ook andere manieren aan bod om een symbiotische relatie tot stand te brengen: dwang, ecologische waarden, ecologische ervaring en ecologische kennis. Taal: Engels