Toen de Ottomanen in de jaren 1830 begonnen met hun moderniserende hervormingen, regeerden ze nog steeds over een enorm rijk. Naast het huidige Turkije, inclusief Anatolië en Thracië, reikte hun macht over Mesopotamië, Noord-Afrika, de Levant, de Balkan en de Kaukasus. Het sultanaat stond aan de top van een werkelijk multi-etnische samenleving. Modernisering bracht niet alleen marktprincipes naar de economie en complexere administratieve controles als onderdeel van de staatsmacht, maar ook nieuwe onderwijsinstellingen en nieuwe ideologieën. Zo ontwikkelden zich nieuwe ideologieën en ontstond er nationalisme, dat een politieke realiteit werd toen het rijk zijn einde bereikte. Dit boek vergelijkt de verschillende intellectuele sferen tussen de pre-republikeinse en de republikeinse periode en identificeert de wortels van het republikeinse autoritarisme in het intellectuele erfgoed van de eerdere periode. Taal: Engels