Het is bijna onmogelijk om aan 11 september 2001 te denken en niet tegelijkertijd een beeld op te roepen. De overweldigende visuele berichtgeving in de media van de wereld beeldde een spektakel van terreur uit, van beelden van de instortende torens tot gewonde slachtoffers en vermoeide brandweerlieden. In de dagen, weken en maanden die volgden, bleef deze enorme collectie foto's meedogenloos circuleren. Dit boek onderzoekt de psychologische impact van die foto's op een verbijsterd Amerikaans publiek. Op basis van de traumatheorie stelt dit boek de vraag of de langdurige blootstelling van het publiek aan foto's louterend of schadelijk was. Het onderzoekt hoe eerst de collectieve herinnering aan de gebeurtenis in de Amerikaanse psyche werd gevestigd en stelt vervolgens dat door herhaald gebruik van de krachtigste foto's de cultuurindustrie een gevaarlijk eenvoudig 9/11-metaverhaal creëerde. Tegelijkertijd begonnen mensen fotografie terug te winnen en te gebruiken om hun eigen gevoelens te verwerken, vooral in 'gemeenschappen' van fotografische herdenkingswebsites. Dergelijke oefeningen werden algemeen gezien als democratisch en een hulpmiddel bij het herstel. Dit boek ondervraagt die veronderstelling en biedt een nieuw inzicht in hoe het publiek nieuwsfotografie ziet en verwerkt in tijden van crisis. Taal: Engels